استفاده از متد drawstring()

برای نمایش یک متن در پنجره اپلت ، از متد drawstring() از کلاس Graphics2D و یا متد مشابه ، در کلاس Graphics استفاده می شود .

عملکرد drawstring() مشابه متد System.out.println() می باشد که اطلاعات را در خروجی استاندارد سیستم نمایش می دهد .

البته پیش از آنکه بتوانید متد drawstring() از کلاس Graphics2D را بکار ببرید ، باید یک شیء Graphics2D داشته باشید که نمایشگر پنجره اپلت باشد .

متد paint() در تمام اپلتها شامل یک شیء Graphics ، به عنوان تنها آرگومان خود ، می باشد . این شیءنمایانگر پنجره اپلت بوده و لذا می تواند برای ایجاد یک شیء Graphics2D که آن نیز مشخص کننده این پنجره اپلت بوده و لذا می تواند برای ایجاد یک شیء Graphics2D که آن نیز مشخص کننده این پنجره باشد ، به کار رود .

و حتما می دانید که از قالب ریزی (casting) برای تبدیل یک شیء Graphics  به یک شیء Graphics2D استفاده می کنیم .Graphics2D یک زیر کلاس از Graphics می باشد و این امر استفاده از جمله زیر را ممکن می سازد :

Graphics2D Screen2D=(Graphics2D)Screen;

این جمله یک شیء Graphics به نام Screen را به یک شیء Graphics2D به نام Screen2D تبدیل می کند .

پس از ایجاد یک شیء Graphics2D ، می توانید متد drawstring را برای نمایش متن در ناحیه ای از صفحه که به این شیء مربوط می باشد ، فراخوانی کنید .

سه آرگومان زیر به متد drawstring() فرستاده می شوند :

• متنی برای نمایش ، که می تواند از چندین رشته و متغییر که با عملگر + به هم پیوسته اند ، تشکیل شده باشد .
• موقعیت x (در سیستم مختصات دو بعدی(x,y)) محلی که رشته در آنجا نمایش داده خواهد شد .
• موقعیت y محلی که رشته در آنجا نمایش داده خواهد شد .

استفاده از برچسب جدید<OBJECT>

هنگامی که جاوا معرفی شد ، اپلتها تنها برنامه بودند که می توانستند در یک صفحه وب اجرا شوند ، به همین دلیل، بر چسب <APPLET> به طور خاص برای کار با این برنامه ها به HTML افزوده شد .

امروزه ، انواع مختلفی از برنامه های تعاملی روی وب به وجود آمده اند ، مانند پیتون(Ptyhon) ، کنترلهای ActiveX و اپلتهایNetRexx (bytecode جاوای قابل اجرا که به جای جاوا با زبان NetRexx ایجاد شده است ).

برای رسیدگی به این قبیل برنامه ها و برنامه هایی که در آینده معرفی خواهند شد ، برچسب <object> برای کار با کلیه برنامه های تعاملی و سایر عناصر خارجی که از یک فایل  مجزا می توانند در صفحه وب قرار گیرند، بکار می رود. این عناصر نیز مانند اشیاء نرم افزاری ، شیء نامیده می شوند و در واقع دارای معنای مشابهی نیز هستند . برچسب <object> توسط نسخه های 4 و بالاتر NetScapeNavigator و Microsoft Internet Explorer پشتیبانی می شوند .

برچسب <object> دارای شکل کلی زیر است :

<object classid=?java:face.class? codebase=?jdir? height=50 width=450?>

</object>

انتقال از برچسب <APPLET> به برچسب <OBJECT> نیازمند تغییرات زیر است:

• به جای <APPLET> باید از برچسب <OBJECT> استفاده شود .
• خصوصیت CLASSID باید جانشین خصوصیت CODE شود و متن ?java:? باید قبل از نام فایل کلاس اپلت قرار بگیرد .

سایر خصوصیات این برچسبها مانند HEIGHT, CODEBASE, ALIGN و WIDTH یکسان می باشد.

ایجاد اپلتهای ریسمانی

یکی از جنبه های بسیار پیچیده زبان جاوا، توانایی آن در نوشتن برنامه هایی است که می توانند چند وظیفه ای (multitasking) باشند . در جاوا وظایف همزمانی که کامپیوتر به دست می گیرد ، ریسمان (thread) نامیده می شود و کل این فرایند، چند ریسمانی شدن(multithreading) نامیده می شود. استفاده از ریسمانها در متحرک سازی و بسیاری برنامه های دیگر مفید می باشد .

خوب است بدانیم که پارامترها پاسخ اپلت به آرگومانها می باشند ، اطلاعاتی که می توانند هنگام اجرای برنامه ، از یک خط فرمان به آن فرستاده شوند . پارامترها در صفحه وبی که اپلت اجرا می شود ، قرار می گیرند و هنگام شروع اجرای اپلت ، خوانده می شوند .

فرستادن پارامترها از صفحه وب

یکی از دلایل استفاده از پارامتر در اپلتهای جاوا ، بیزاری و هراس از کامپایل کردن می باشد . پارامترها شما را قادر می سازند که عناصر اپلت را بدون هیچ گونه ویرایش و یا کامپایل کردن مجدد تغییر دهید . آنها همچنین برنامه را بسیار مفیدتر می سازند .

پارامترها در صفحه وبی که شامل اپلت می باشد، ذخیره می شوند. آنها با استفاده از برچسب <PARAM> در HTML و دو خصوصیت آن : NAME و VALUE ، ایجاد می شوند. یک اپلت می تواند می تواند بیش از یک برچسب <PARAM> باشد ، اما همه آنها باید بین دو برچسب <APPLET> و </APPLET> (یا برچسبهای <OBJECT> و </OBJECT> که آنها نیز از پارامترها پشتیبانی می کنند) قرار داشته باشند. مانند مثال زیر:

<APPLET  CODE=?ScrollingHeadline.class? HEIGHT=50 WIDTH=400>

<PARAM  NAME=?Headline1?   VALUE=?Dewey defeats Truman?>

<PARAM  NAME=? Headline2?   VALUE=?Stix nix hix pix?>

<PARAM  NAME=? Headline3?   VALUE=?Man bites dog?>

</APPLET>

این مثال می تواند برای فرستادن عناوین اخبار به اپلتی که آنها را روی صفحه به حرکت در آورد، به کار رود. تنها روش ایجاد برنامه از این نوع ، استفاده از پارامترها می باشد.

برای نامیدن یک پارامتر ، از خصوصیت NAME استفاده می شود . این خصوصیت را می توان با دادن نام به یک متغیر مقایسه کرد. خصوصیت VALUE مقداری را به پارامتر نامدار تخصیص می دهد .

دریافت پارامترها در اپلت

برای بازیابی پارامترها از صفحه وب ، ناچارید تغییراتی در برنامه خود اعمال کنید ، در غیر این صورت این پارامترها نادیده گرفته خواهد شد.

متد getParameter() از کلاس JApplet، یک پارامتر را از برچسب <PARAM> موجود روی یک صفحه وب بازیابی می کند . نام پارامتر که توسط خصوصیت NAME در صفحه وب مشخص می شود ، به عنوان آرگومان getParameter() به کار می رود . آنچه در زیر آمده مثالی است از getParameter() در عمل :

String display1= getParameter("Headinel");

متد getParameter() تمامی پارامترها را به شکل رشته باز می گرداند ، لذا در صورت نیاز ناچارید آنها را به انواع دیگر تبدیل کنید .

متوقف ساختن ریسمان

متد stop() ، هرگاه که خروج از صفحه مربوط به اپلت موجب توقف آن گردد ، اجرا می شود و بهترین جا برای متوقف ساختن ریسمان در حال اجرا می باشد .

متد stop() مربوط به اپلت Revolve شامل جملات زیر است :

Public void stop() {

        If (runner != null) {

           Runner = null;

        }

}

بازیابی و پخش صدا در اپلت

تمام تواناییها صوتی زبان جاوا در کلاسJApplet (کلاس ارشد کلیه اپلتهای جاوا 2) قرار دارد . این امر ممکن است باعث ایجاد این تصور شود که تنها در اپلتها می توان از صدا استفاده کرد ، حال آنکه فایلهای صوتی را می توان در هر برنامه جاوایی باز و پخش کرد .

دو راه برای پخش صدا در یک برنامه وجود دارد : به صورت دفعی و یا درون حلقه تکرار شونده .

صداها باید از فایلهایی خوانده شوند که قالب آنها توسط کلاس JApplet   پشتیبانی می شود . جاوا 2 به گونه ای بسط یافته که بتواند با کلیه قالبهای زیر کار کند :

• فایلهای AU
• فایلهای AIFF
• فایلهای WAV  

برای ایجاد یک فایل صوتی با یکی از این قالبها ، صدای واقعی توسط کامپیوتر ضبط شده ، سپس به شکلی در می آید که بتواند درون یک فایل ذخیره شود . نام این قالبهای صوتی به عنوان پسوند نام فایل آنها به کار می رود .

جاوا همچنین می تواند با سه قالب فایل صوتی مبتنی بر MIDI ، کار کند : MIDI نوع 0 ، MIDI نوع 1 و RMF . این قالبها صدا را به نتهای موسیقی ، آلات موسیقی و ارتفاع به کار رفته برای ایجاد آنها ، تجزیه می کنند . کامپیوتری که توانایی پخش فایلهای MIDI  را داشته باشد ، هنگام مواجهه با این اطلاعات ، قادر به ارائه آنها خواهد بود .

درسها  >>